Читать онлайн
Հեքիաթներ
Թումանյան Հովհաննես
Հեքիաթներ
ԱՆԽԵԼՔ ՄԱՐԴԸ
Հեքիաթներ
ԱՆԽԵԼՔ ՄԱՐԴԸ
Ժամանակով մի աղքատ մարդ կար. որքան աշխատում էր, որքան չարչարվում էր, դարձյալ միևնույն աղքատն էր մնում:
Հուսահատված, մի օր նա վեր կացավ, թե` պետք է գնամ գտնեմ աստծուն, տեսնեմ ես երբ պետք է պրծնեմ այս աղքատությունից, ու ինձ համար մի բան խնդրեմ:
Ճանապարհին մի գայլ պատահեց.
– Առաջ բարի, մարդ-ախպեր, ո՞ւր ես գնում, – հարցրեց գայլը:
– Գնում եմ աստծու մոտ, – պատասխանեց աղքատը, – դարդ ունեմ ասելու:
– Դե որ գնաս աստծու մոտ, – խնդրեց գայլը, – ասա մի սոված գայլ կա, գիշեր-ցերեկ ման է գալիս սար ու ձոր, ուտելու բան չի գտնում, ասա՜ մինչև ե՞րբ պետք է սոված մնա. որ ստեղծել ես` ինչո՞ւ չես կերակուր հասցնում:
– Լա՜վ, – ասաց մարդն ու շարունակեց ճանապարհը:
Շատ գնաց թե քիչ, պատահեց մի սիրուն աղջկա:
– Ո՞ւր ես գնում, ախպեր, – հարցրեց աղջիկը:
– Գնում եմ աստծու մոտ: