Życie dworskie
Krasicki Ignacy


Ciesz się klasyką! Miłego czytania!





Ignacy Krasicki

Życie dworskie



		Joachimie! Już młodość porywcza uciekła
		I wieku dojźrzałego już pora dociekła[1 - dociec – dobiec. [przypis redakcyjny]],
		Ta pora, w której żądze słabieć zaczynają.
		Strawiłeś lata twoje między dworską zgrają.
		Zrazu młodzian, dojźrzalszy potem, profes teraz,
		Zyskający, zdradzony, oszukany nieraz,
		Zgoła dworak. Więc naucz, świadom znamienicie,
		Na czym zawisło, jakie u dworu jest życie?
		Milczysz? Znać, żeś jest dworak. Ja, wieśniak, opowiem.
		Najprzód (trzeba te rzeczy brać z letka), albowiem
		Obraziłbym i wielu, gdybym prawdę szczerą
		Objawiał, a nie zwykłą dworom manijerą.
		Grzeczność – talent nie lada, ten rad w dworach gości,
		Ten kształci oświecone jasne wielmożności,
		Ten jest cechą każdego, co się dworu ima,
		Co pozoru ma nazbyt, a istoty nie ma,
		Zgoła co jest dworakiem. Panie Joachimie,
		Powiedz, co tam w ohydzie, a co tam w estymie[2 - estyma – poważanie, szacunek. [przypis redakcyjny]]?
		Cnota. Waszmość żartujesz. Kunsztem wielorakiem
		Umiałeś żyć u dworu i jesteś dworakiem.
		A ja prostak, a przecież chciałbym z tego toru[3 - tor – tu: sposób postępowania. [przypis redakcyjny]]
		Coś pojąć i określić, jak żyją u dworu.
		Źlem się udał, daremniem staranie postradał;
		A któż się u dworaków o prawdzie wybadał?
		Więc coś nie opowiedział, choć wiesz, a wiesz ściśle,
		Ja, co nie wiem, na domysł powiem i określę.
		Dwór jest to wybór ludzi, tak mówi świat grzeczny[4 - grzeczny – wytworny. [przypis redakcyjny]],
		Ale świat pospolity zdaniu temu sprzeczny.
		Kto z nich lepiej osądził? Grzeczny mówi wdzięcznie:
		Cnotę, dowcip, talenta, umieszczone zręcznie,
		Dwór najlepiej obwieszcza. Świat prosty a szczery,
		Jak z łupin człeka łuszcząc z dobrej manijery,
		Gdy nie patrzy, kto czyni, lecz o co rzecz chodzi,
		Wszystko zwie po imieniu: Piotr kradł, więc Piotr złodziej.
		To prawda, lecz niegrzeczna, wyraz[5 - wyraz – wyrażone, określone. [przypis redakcyjny]] zbyt dosadnie.
		Jakże to pięknie nazwać, kiedy Piotr okradnie?
		Można prawdę powiedzieć, ale tonem grzecznym:
		Piotr się wsławił w rzemiośle trochę niebezpiecznym,
		Piotr zażył[6 - zażył – tu: wziął, przywłaszczył. [przypis redakcyjny]], a nie swoje, kunsztownie pożyczył. —
		Zgoła tyle sposobów grzecznych będziesz liczył,
		Tak fałsz będziesz uwieńczał, do prawdy sposobił,
		Że na to wreszcie wyjdzie: Piotr kradł, dobrze zrobił.
		Fałsz grzeczny to styl dworów i moneta w kursie,
		Wszędzie on się tam mieści, w dziełach i w dyskursie,
		I choć na kształt liczmanów[7 - liczman – znaczek umownej wartości zastępujący pieniądze przy grze karcianej. [przypis redakcyjny]] z siebie nic nie waży[8 - z siebie nic nie waży – sam nie stanowi żadnej wartości. [przypis redakcyjny]]




Конец ознакомительного фрагмента.


Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию (https://www.litres.ru/pages/biblio_book/?art=23541674) на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.



notes



1


dociec – dobiec. [przypis redakcyjny]




2


estyma – poważanie, szacunek. [przypis redakcyjny]




3


tor – tu: sposób postępowania. [przypis redakcyjny]




4


grzeczny – wytworny. [przypis redakcyjny]




5


wyraz – wyrażone, określone. [przypis redakcyjny]




6


zażył – tu: wziął, przywłaszczył. [przypis redakcyjny]




7


liczman – znaczek umownej wartości zastępujący pieniądze przy grze karcianej. [przypis redakcyjny]




8


z siebie nic nie waży – sam nie stanowi żadnej wartości. [przypis redakcyjny]


